Ακούστε σύννεφα

Ακούστε σύννεφα γλυκά
Που ήσασταν παντοτε εκεί
Με την ομορφιά σας,
Εφήμερα, μα ξαναρχόσασταν σταθερά
Όταν άνθρωπος δεν έρχονταν κανένας.
Ακούστε πεζοδρόμια
Που ήσασταν παντοτε εκεί
Βρώμικα, σιωπηλά, ίσως και σπασμένα
Με χορταράκια κάποτε ανάμεσα φυτρωμένα,
Ελάτε κι εσείς.
Ακούστε παράθυρα
Που στέκατε ανοιχτά
Σαν βιβλία με εικόνες
Ενός κόσμου που δεν θα υπήρχε ποτέ πια
Γιατί μέσα από τα παράθυρα
Έφυγε για πάντα.
Χαιρετισμούς να μου πείτε μετά από χρόνια πολλά
Όταν θα ξανάρθω με το κουτί της γνώσης
Τόσο ακριβά πληρωμένο...
Αυτό ήταν, Κύριε, το παιχνίδι που μου χάρισες
Μια ερημική παραλία με άδεια κελύφη
Τη θάλασσα ακούω και τον αέρα
Βλέπω τα πουλιά.
Κι αυτό το καράβι που κλαίει
Στον ορίζοντα
Εγώ είμαι
Τα δάκρυά μου είναι η θάλασσα