Ακούστε σύννεφα

Ακούστε σύννεφα γλυκά
Που ήσασταν παντοτε εκεί
Με την ομορφιά σας,
Εφήμερα, μα ξαναρχόσασταν σταθερά
Όταν άνθρωπος δεν έρχονταν κανένας.
Ακούστε πεζοδρόμια
Που ήσασταν παντοτε εκεί
Βρώμικα, σιωπηλά, ίσως και σπασμένα
Με χορταράκια κάποτε ανάμεσα φυτρωμένα,
Ελάτε κι εσείς.
Ακούστε παράθυρα
Που στέκατε ανοιχτά
Σαν βιβλία με εικόνες
Ενός κόσμου που δεν θα υπήρχε ποτέ πια
Γιατί μέσα από τα παράθυρα
Έφυγε για πάντα.
Χαιρετισμούς να μου πείτε μετά από χρόνια πολλά
Όταν θα ξανάρθω με το κουτί της γνώσης
Τόσο ακριβά πληρωμένο...
Αυτό ήταν, Κύριε, το παιχνίδι που μου χάρισες
Μια ερημική παραλία με άδεια κελύφη
Τη θάλασσα ακούω και τον αέρα
Βλέπω τα πουλιά.
Κι αυτό το καράβι που κλαίει
Στον ορίζοντα
Εγώ είμαι
Τα δάκρυά μου είναι η θάλασσα

Ποιος είναι αυτος μαμά

Ποιος είναι αυτος μαμά
Κοιμάται στη θέση που κοιμάμαι
Κάθεται στην καρέκλα μου στο τραπέζι
Απαντάει για μένα μα κυρίως
Ακούει για μένα
Ποιος είναι αυτός μαμά
Μαμά εγώ σου μιλάω
Γιατί πάντα μιλάς σ` αυτόν
Γιατί ποτέ δεν με κοιτάς;

Ειναι το άλλο μου μυαλό
Που δεν είναι δικό μου
Ο κάθε απατεώνας το βάζει στην πρίζα
Είναι η μαϊμού
Που δεν είμαι εγώ
Που με κάνει αόρατη
Είναι η προίκα
Που μου έδωσε η μαμά
Για να με χαλάσει τελείως.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΒΟΥΝΑ













Τα κίτρινα τα φύλλα, τα μαβιά
κυκλάμινα
τα κωνοφόρα τα ψηλά
στα άγρια βουνά
και τα γυμνά κλαδιά
που ονειρεύονται το καλοκαίρι
μες το βαθύ χειμώνα
και τα νερά
που τρέχουν απ` τα βράχια
μου έχουν πάρει την καρδιά.

 

Τα κοιβώτια, Άρη

Υποψιαστήκαμε
πως ήταν η ευτυχία
τα άδεια κουτιά στους δρόμους
τα ψέμματα
τόσο λαμπερά απέξω
τα ωραία λόγια
αφού τα πίστευαν όλοι.
Κι όμως στην πραγματικότητα
ήταν ο φόβος
να μην μείνουμε μόνοι...

που σημαίνει
πως ήμασταν μόνοι
ήδη από καιρό...

Μάρτυρας

Ο υποεξέταση μάρτυρας
ήταν ένα άθλιο υποκείμενο
γλοιώδες
όλο κοιτούσε δεξιά κι αριστερά
προσπαθούσε να κάνει τον ταπεινό
τον ακίνδυνο
τον ψευτουποταγμένο
με το κοστούμι του που έπλεε
δυο νούμερα μεγαλύτερο...
Απ` ό,τι είπε
τίποτε δεν ήταν θετικό
όλο "δεν ξέρω"
"δεν θυμάμαι"
"δεν είπα εγώ αυτό"
"δεν καταλάβατε τι εννοούσα"
κάτι είχε δει
αλλά δεν άκουσε τίποτα
η μνήμη του δεν είναι καλή
τους κούρασε όλους τελικά
δεν έβλεπαν την ώρα να φύγει.
Και να φανταστείς ότι σ` αυτόν
είχα βασίσει την υπεράσπισή μου.