Όμηρος
Χτυπούσα την πόρτα τα μεσάνυχτα
εκεί που υποτίθεται δεν έμενε κανένας
που δεν υπήρχε σπίτι καν
μα οι λέξεις υπήρχαν ακόμη
πετροπελεκημένες.
Το σύνδρομο του Οδυσσέα
Ένα ξένο χωριό
πάνω στο βουνό
γυρνώντας από τον πόλεμο,
ένας ξένος εαυτός,
σ` ένα άγνωστο σπίτι,
μονάχα τα μάτια τους
κάτι του θύμιζαν
ο τρόπος που τον κοιτούσαν.
Τις νύχτες παρακαμιλούσε
ψηνόταν στον πυρετό
έβλεπε Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες
τους κουβαλούσε εντός του,
τον άγριο Ποσειδώνα
να μανιάζει μέσα του.
Του έψηναν καφέ
που δεν έπινε,
του μάζευαν αμύγδαλα που τόσο αγαπούσε
κάποτε,
τα άφηνε ανέγγιχτα
στο παλιό γνώριμο τραπέζι
"φύγετε τους, φώναζε,
δε θα φάω το λωτό σας
δε θα μεταμορφωθώ σε γουρούνι
θέλω να γυρίσω πίσω".
Έκαναν το σταυρό τους
και περίμεναν,
μια μέρα τους έβαλε να τον δέσουν
στη μεσαία κολώνα του σπιτιού
και απαιτούσε να τραγουδάνε
παίζοντας κιθάρα.
Κανένας δεν ήξερε τι είχε
οι γιατροί έλεγαν τα γνωστά
ρωτούσαν και σημείωναν
και περίμεναν να δουν
αν το φάρμακο θα πιάσει.
"Μετατραυματικό σύνδρομο
του πολέμου,
είπαν τελικά,
το ίδιο παρουσίαζαν και οι βετεράνοι
του Βιετνάμ,
θα περιμένετε
όταν γίνει καλά
θα μπορέσει επιτέλους
να αφηγηθεί".
Η απομόνωση
Στην άκρη του κρεβατιού καθότανε
κι έκλαιγε πικρά
το χάπι που λεγόταν "Καλυψώ"
κατάπινε
και του κάλυπτε τον νου.
Εφτά χρόνια στην πτέρυγα
κάθε βράδυ κοιμόταν με το χάπι
-μια φούχτα στην πραγματικότητα-
που τραγουδούσε μέσα του
και ύφαινε το δίχτυ...
Η αφήγηση των άλλων ασθενών
Ήρθε ένας μια φορά
κι έλεγε πως είναι ο Οδυσσέας.
Κουρελιασμένος ήτανε
γέρος, ζητιάνος
σώνει και καλά να μας πει την ιστορία του
πως είμαστε οι Φαίακες
να κάτσουμε να τον ακούσουμε.
"Φίλε, Φαίακες δεν υπάρχουν πια
κανείς δεν πρόκειται να σε υποδεχτεί
και να σε στείλει στον εαυτό σου.
Εδώ θα μείνεις
μαζί με μας
έχει και τηλεόραση.
Η νοσοκόμα που βαριόταν
Η Ναυσικά έβαφε τα νύχια της
του έριξε ένα βλέμμα, τον μέτρησε
καθώς τα ρούχα γυρνούσαν στο πλυντήριο.
Είναι νοσοκόμα η Ναυσικά
όλο περιοδικά διαβάζει, στη ζούλα.
Αυτός ήταν τελείως βλάκας
αντί να περιμένει να τον φιλοξενήσουνε
έμπαινε κι έκλεβε τα τυριά
κι ο άλλος γινόταν Κύκλωπας
και με το δίκιο του,
έβλεπε μόνο την προσβολή.
Τώρα δεν ήξερε να μιλήσει
έλεγε τα λόγια λάθος
ούτε ήξερε πού πέφτει η Δήλος η Ναυσικά
κι η φοινικιά δεν της έλεγε τίποτε.
Του έδωσε το φάρμακό του
και τον έστειλε στο κρεβάτι του.
Ιατρική γνωμάτευση
Ξέρει όλη την Οδύσσεια λάθος
όπως την μαθαίνουν στο σχολείο
ανάλυση παρομοιώσεων και τέτοια.
Δεν βλέπει πως είναι ένας χάρτης
νομίζει πως λειτουργεί μηχανικά
όμως είναι λόγος
καθαρός, λογικός, υπαινικτικός.
Κάθε τι πρέπει να γίνεται στην ώρα του
και με το σωστό τρόπο
αλλιώς θα το πληρώσεις.
Κάποιος πρέπει να του διδάξει την "Οδύσσεια"
για θεραπεία.
Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη
Με πονούσε η σκέψη μου
ολομόναχη στην παραλία
έβλεπα ώρες ατέλειωτες τα κύματα
τα άγρια άκουγα πουλιά
ώσπου τα μάτια μου θάμπωναν
κοιτώντας αθεράπευτα εκεί
που πέρα μακρυά σε άπειρο χρόνο
βρισκόταν το σπίτι μου
το όνομά μου
η ιστορία μου
ο θάνατός μου.
Το συμβούλιο των γιατρών
"Ξέρετε, θέλει μόνο ν` αφηγηθεί μια ιστορία,
τη συμμετοχή στο λόγο της κοινότητας"
είπε η νεαρή γιατρός
Αθηνά Καραπάνου
ανασύροντας τη γνωμάτευση
από το σκονισμένο φάκελο.
"Σύμφωνα με τις νέες αντιλήψεις
οι τρόφιμοι πρέπει να αποσυλοποιούνται
ο στόχος είναι
να τον στείλουμε σπίτι του".
Κανένας στο συμβούλιο των γιατρών
δεν είχε αντίρρηση.
Ο Προβολέας
Ένας προβολέας ξαφνικά
φώτισε το κατεστραμμένο τοπίο
γεμάτο πτώματα ξεχασμένα
από πολέμους
πούχαν πεθάνει.
Εκεί κι ο εαυτός του
αλλεπάλληλες φορές
σκοτωμένος.
Το έβλεπε στα μάτια των άλλων
πόσες φορές νεκρός
αργά το θυμόταν.
Τον πονούσαν τα τραύματα
που είχε ξεχάσει
νόμιζε πως ήταν κατόρθωμα
μα ήταν καταστροφή
η καταστροφή των άλλων
μέσα του.
Και τα συμπτώματα ήτανε ο λόγος
που δεν έγινε ποτέ
μα έμεινε αγέννητος
πότε βουλιμία
πότε αρπακτικότητα
πότε λαγνεία
πότε καυχησιολογία
αμέτρητα τσιγάρα
τα κάπνιζε όλα από την αρχή
τα έβλεπε στην τηλεόραση ξανά
χωρίς να το ξέρει
σε μια τηλενέκυια
για πάντοτε χαμένος.
Είδε τον εαυτό του κάποτε
υπερόπτη και βιαστικό
με τη μέθη της νίκης
μέσα στη σιωπή
σε αργή κίνηση.
Είδε την άγρια πλευρά του
σαν σταματημένο καρρέ
τους συντρόφους του είδε:
Άλλος ναυαγισμένος σταυροφόρος
στη νήσο των πάγων
άλλος Μακεδόνας του στρατηλάτη
είκοσι δύο αιώνες ξεχασμένος
σε υψίπεδο της Ασίας
άλλος είχε χαθεί στη ζούγκλα
στον πόλεμο των Μπόερς
ο πόλεμος τους είχε παραμορφώσει το πρόσωπο
οι καταστροφές αυλάκωναν τη συνείδησή τους
καμιά Κασσάνδρα δεν είχε μπορέσει
να τους σώσει
και τώρα η κόλαση
είχε ένα αποστειρωμένο
ηλεκτρικό φως
γιατρούς υπαλλήλους
που σκύβαν απάνω τους
με επαγγελματική ψυχραιμία
προσπαθώντας να ξορκίσουν
τον δικό τους θάνατο.
Και κάποτε είδαν
ο ένας στα μάτια του άλλου
το μονοπάτι
σα λεπτή γραμμή
η Ιθάκη έχει βομβαρδιστεί
τίποτε δεν υπάρχει πια
ο Όλυμπος ένας σκουπιδόποτος
το μόνο που απομένει
είναι αυτός ο λόγος
που θα γεννήσεις εσύ
για να ξαναφτιάξεις τον κόσμο...
Το Άσυλο γιορτή
Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας
είπε ο Ο
με τον καινούριο του εαυτό.
Το πρόγραμμά μας περιλαμβάνει
δημοκρατική αφήγηση.
Ο καθένας με κλήρωση
για μια φορά στη ζωή του
για μια μόνο μέρα
θα σιτίζεται δωρεάν στο Πρυτανείο
θα γίνεται εθνικός ποιητής
και θα αφηγείται την ιστορία του
στη μέση του κατάμεστου θεάτρου.
Δημοσιεύτηκε το 2005 στην ποιητική ανθολογία "Ας υφάνουμε ποίηση", εκδ. ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-παιδεία, συντομευμένη μορφή, ώστε να χωρά στις σελίδες 64 - 67.
