Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, τον οποίο εορτάσαμε χθες, ήταν ένα δώρο, μια απάντηση του του Θεού στις προσευχές των υπόδούλων Ελλήνων που παρακαλούσαν να μη χαθεί το Γένος. Γεννήθηκε με εξαιρετικά χαρίσματα. Μία φορά να διάβαζε ένα κείμενο, ένα έργο, το θυμόταν για πάντα και απέξω και με πλήρη κατανόηση του νοήματός του. Αλλά δεν επεθύμησε τη δόξα και την οίηση των διδασκάλων, παρά μόνο την άσκηση και τη γλυκύτητα του δρόμου της θέωσης.
Με την αξιοποίηση των χαρισμάτων αυτών, τους καλούς διδασκάλους και τους άξιους συνεργάτες μπόρεσε να αφήσει ένα αξιολογώτατο συγγραφικό έργο, στο οποίο παρουσιάζει με κάθε λεπτομέρεια τους ασκητικούς αγώνες. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος έζησε με άκρα άσκηση, ώστε να ξέρει καλά το έργο και όχι μόνο τη θεωρία.
Είναι χαρακτηριστικό λοιπόν το παρακάτω περιστατικό από τη ζωή του: Μια φορά επισκέφθηκε το Άγιο Όρος κάποιος Δεσπότης, στον οποίο είχε φτάσει η φήμη του Αγίου και θέλησε να τον γνωρίσει. Καθώς φιλοξενούνταν στη Μονή Ιβήρων, έστειλε να του τον φωνάξουν. Ο Άγιος Νικόδημος τότε ήταν υποτακτικός ενός γέροντα στην "έρημο" της Καψάλας. Πήρε ευλογία και πήγε. Φορούσε ράσο τόσο παλιό, που έμοιαζε κουρελιασμένο. Και στα πόδια του τσαρούχια από δέρμα αγριογούρουνου, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής εκείνης. Όταν έφτασε, χαιρέτησε και έκατσε εκεί δίπλα περιμένοντας και κάνοντας νοερά προσευχή. Ο Δεσπότης κάτι διάβαζε και δεν του έδινε σημασία. Αφού περίμενε αρκετά και είδε και τα απαξιωτικά βλέμματα του Δεσπότη που μάλλον ενοχλείτο από την παρουσία του, έφυγε ήρεμα όπως ήρθε. Όταν ο Δεσπότης μετά από πολλή ώρα πληροφορήθηκε ότι μάταια περίμενε, γιατί ο Νικόδημος ήταν αυτός που άφησε να φύγει χωρίς να του δώσει σημασία, απαίτησε να πάνε να τον ξαναφωνάξουν. https://www.imagnap.gr/agios-nikodhmos-agioreiths/bios-agioy-nikodhmoy/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου